موقعیت‌های اختیار معامله

 در قراردادهای اختیار معامله چهار موقعیت اصلی جهت معامله و سرمایه گذاری وجود دارد که شامل خرید اختیار خرید، فروش اختیار خرید،خرید اختیار فروش و فروش اختیار فروش است. 

موقعیت خرید اختیار خرید به وضعیتی گفته میشود که خریدار حق خرید دارایی پایه در قیمتی مشخص و تاریخی مشخص در آینده را دارد. لازم به ذکر است خریدار اختیار خرید تعهدی در خرید دارایی پایه نداشته و میتواند اختیار خرید خود را پیش از موعد سررسید به فروش برساند. مهمترین مزیت خرید آپشن را میتوان امکان خرید دارایی پایه با قیمت پایینتر در آینده در نظر گرفت.

 فروش اختیار خرید به وضعیتی گفته میشود که فروشنده متعهد میشود دارایی پایه را در قیمت معینی در آینده به فروش برساند. در حقیقت، دارنده این نوع از اختیار از کاهش قیمت دارایی پایه کسب سود میکند. 

 خرید اختیار فروش به خریدار حق فروش دارایی پایه در یک قیمت مشخص و از پیش تعیین شده را میدهد. در حقیقت، سرمایه گذاران زمانی از long put استفاده میکنند که انتظار دارند قیمت دارایی پایه افت کند و استراتژی مناسبی جهت پوشش ریسک [Hedge] است. به طور مثال یک سرمایه گذار 100000 سهم فولاد را به قیمت 100 تومان خریداری میکند. با وجود اینکه او نسبت به آینده سهم خوشبین بوده و انتظار دارد در بلندمدت قیمت سهم به 150 تومان برسد، اما ترس نوسان قیمتی را هم دارد. بنابراین، اختیار فروش فولاد را با قیمت 100 تومان خریداری میکند تا در صورت افت قیمت سهم، دچار زیان نشود.

فروش اختیار فروش با نامهای Naked Put و Uncovered Put نیز شناخته شده و فروشنده اختیار فروش از افزایش قیمت دارایی پایه (سهام، صندوق سرمایه گذاری، کالا و..) سود میکند. در حقیقت، این موقعیت در اختیار معامله را میتوان پرریسک ترین موقعیت در نظر گرفت.