انواع معامله‌گران اختیار معامله

 این گروه با هدف کسب سود از نوسانات قیمتی روزانه وارد بازار میشوند و لزوماً قصد مالکیت یا تحویل دارایی پایه را ندارند.

 • بررسی نقدشوندگی: انتخاب قراردادهایی با ارزش معاملات بالا؛ چرا که نقدشوندگی مطلوب در قرارداد، ریسک خروج از پوزیشن را کاهش میدهد.

 • بررسی حباب پرمیوم 

 • بهره گیری از اهرم: انتخاب قراردادهایی با اهرم مالی بالاتر جهت کسب بازدهی بیشتر از نوسانات کوچکِ دارایی پایه.

 • موقعیت قرارداد: انتخاب قراردادهای OTM نزدیک به ITM زیرا این قراردادها پتانسیل پرش قیمتی و تغییر وضعیت سریع تری دارند.

هدف اصلی این گروه، تصاحب یا واگذاری دارایی پایه در قیمت مشخص است و قصد دارند در سررسید، قرارداد را اعمال کنند.

 استراتژی پیشنهادی برای این گروه :

 • بررسی نقدشوندگی: اولویت دادن به قراردادهای پرمعامله جهت اطمینان از وجود طرف معامله. 

• بررسی حباب پرمیوم: برای اطمینان از اینکه قیمت نهایی (قیمت اعمال + پرمیوم) به صرفه باشد.

 سرخط اختلاف بین عرضه و تقاضا

 • تفاوت اعمال قرارداد آپشن کالا و آپشن سهام در چیست؟

 در آپشن کالا خریدار فقط در صورتی که قرارداد در سود باشد، میتواند درخواست اعمال فیزیکی ثبت کند، ولی در آپشن سهام خریدار میتواند برای تمام قراردادهای در سود، بی تفاوت و در زیان خود تسویه فیزیکی ثبت کند. 

در آپشن کالا امکان انتخاب تسویه نقدی مانند آپشن سهام وجود ندارد. تنها در صورتی که خریدار در سود باشد و درخواست اعمال ثبت کند، اما اگر نسبت به تامین کالا یا واریز مبلغ ارزش معامله اقدام نکند، تسویه نقدی انجام میشود.

 خیر. افزایش موقعیت باز صرفاً به معنای ورود معامله گران جدید و افزایش فعالیت در بازار است. برای تحلیل جهت بازار باید همزمان روند قیمت و حجم معاملات بررسی شود

 حجم معاملات تعداد قراردادهای معامله شده در یک بازه زمانی خاص را نشان میدهد، در حالی که موقعیت باز تعداد کل قراردادهای فعال و تسویه نشده را بیان میکند. حجم میتواند در طول روز چندین بار بالا برود، اما موقعیت باز تنها زمانی تغییر میکند که قرارداد جدیدی ایجاد یا بسته شود.

 خیر. موقعیت باز در تمام بازارهای مشتقه، از جمله بازارهای آتی (Futures) و سایر ابزارهای مبتنی بر قرارداد، استفاده میشود و یکی از ابزارهای تحلیلی مهم برای تمام این بازارها محسوب میشود. 

عواملی مانند میزان سرمایه، وقت دردسترس برای بررسی بازار، تحمل ریسک تجربه معاملاتی و هدف گذاری درسود نقش تعیین کننده دارند. 

 کنترل هیجانات، توجه به زوال زمانی و حباب قراردادها 

در قراردادهای اختیار معامله، فقط فروشنده موظف به پرداخت وجه تضمین است، زیرا تنها او تعهد دارد در صورت اجرای اختیار، مفاد قرارداد را انجام دهد. اما در قراردادهای آتی (فیوچرز)، هر دو طرف معامله باید وجه تضمین پرداخت کنند چون هر دو ملزم به اجرای قرارداد در سررسید هستند. 

 HV ابزاری برای سنجش ریسک سرمایه گذاری است. سرمایه گذاران میتوانند با بررسی آن بفهمند دارایی در گذشته چه میزان بی ثباتی داشته و با مقایسه HV وIV ، ارزش گذاری اختیار معامله و فرصت های خرید یا فروش بهتر را شناسایی کنند

برای معامله گران کوتاه مدت HV بالا جذاب است زیرا فرصت بیشتری برای کسب سود از تغییرات سریع قیمت ایجاد میکند،  اما برای سرمایه گذاران بلندمدت، HV پایین ترجیح داده میشود چون ثبات و ریسک کمتر دارد.

 HV معمولاً با محاسبه انحراف معیار بازده های دارایی در یک بازه زمانی مشخص (مثلاً ۳۰ یا ۹۰ روز) به دست می آید. داده های قیمت پایانی جمع آوری میشوند، بازده ها محاسبه میگردند و سپس انحراف معیار این بازده ها به عنوان HV گزارش میشود. 

 خیر این شاخص فقط میزان احتمالی نوسان را مشخص میکند و کاری به صعود و نزول ندارد.

 این مدل تنها برای آپشن های اروپایی طراحی شده و فرض میکند نرخ بهره و نوسان پذیری ثابت هستند. همچنین هزینه های معاملاتی، پرداخت سود نقدی و شرایط واقعی بازار را در نظر نمیگیرد، که ممکن است باعث خطا در تخمین قیمت شود.